Wprowadzenie

            W trzeciej katechezie jubileuszowej chcemy pochylić się nad tajemnicą Kościoła w Nowym Testamencie, który ukazuje nam wyraźnie, że Kościół rodzi się z przebitego boku Jezusa Chrystusa (por. J 19,34), „jest nabyty krwią Syna” (Dz 20,28 por. Tt 2,14). Jego istnienie i natura, ma więc fundament w tajemnicy osoby Jezusa Chrystusa i Jego dzieła zbawienia. Dlatego Kościół żyje ciągle „przez” i „dla” swojego Pana, a On nieustannie go karmi i buduje przez Ducha Świętego. Powstanie Kościoła jest zatem oparte na zbawczym dziele Jezusa w Jego śmierci, zmartwychwstaniu i zesłaniu Ducha Świętego.

1. Jezus Chrystus zakłada Kościół

         W świetle Nowego Testamentu widzimy, że korzeniem i fundamentem Kościoła jest całe dzieło i życie Jezusa. Kościół jest owocem całego Jego życia.

         To właśnie w życiu i działaniu Jezusa można zauważyć ważne wydarzenia przygotowujące powstanie Kościoła i stanowiące etapy w jego rozwoju. Możemy je nazwać aktami kościelnotwórczymi, z których pierwszym jest głoszenie królestwa Bożego (por. Mk 1,13-14) i wypełnienie się starotestamentalnych obietnic dotyczących ludu Bożego. Są to następnie konkretne akty dokonane przez Jezusa Chrystusa takie jak: powołanie wspólnoty uczniów (por. Mk 1,16-20), ustanowienie Dwunastu (por. Mk 3,13-19), ustanowienie Piotra głową wspólnoty Dwunastu (por. Mt 16,18-19), ustanowienie Eucharystii, zawarcie Nowego Przymierza podczas Ostatniej Wieczerzy (por. Łk 22,14-20) oraz przekazanie władzy i misji uczniom (por. Mt 28,18-20). Pamiętajmy także o doniosłym znaczeniu modlitwy „Ojcze nasz” (por. Łk 11,2-4), i przykazaniu miłości (por. 15,12-17). Wreszcie jest to Zesłanie Ducha Świętego (Dz 2) i „wielki przełom”: misja do pogan ukazana tak pięknie szczególnie w Dziejach Apostolskich (Dz 13-28).

         Widzimy więc, że Kościół powstaje jak misterna budowla, wznoszona cierpliwie, krok po kroku, według zamierzonego przez Jezusa planu, w Jego konkretnych decyzjach i działaniach.

2. Obrazy Kościoła w Nowym Testamencie

         Również w Nowym Testamencie znajdują się liczne obrazy i określenia Kościoła, które pozwalają nam głębiej zrozumieć jego rzeczywistość, naturę i misję. Zatrzymajmy się nad niektórymi z nich.

         Kościół jest Ludem Bożym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, a Chrystus jest Jego Głową, (por. 1 P 2,9-10).

         Kościół jest Ciałem Chrystusa. Autorem tego określenia jest św. Paweł (por. Rz 12,4-8; 1 Kor 12,12-31; Ef 1,22-23; Kol 1,18-24), który w Pierwszym Liście do Koryntian Apostoł Narodów napisał wprost: „Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi członkami. (1Kor 12,27)

         Określenie Kościoła Świątynią Ducha Świętego nawiązuje do roli jaką ma Trzecia Osoba Boża w budowaniu Kościoła jako Ludu Bożego i Ciała Chrystusa. Św. Paweł wyjaśnia: „Albowiem w jednym Duchu wszyscy jesteśmy ochrzczeni w jedno ciało” (1 Kor 12,13). To Duch Święty utrzymuje łączność wszystkich części Ciała między sobą i z jego Głową. To On „czyni Kościół «świątynią Boga żywego» (2 Kor 6,16)”.

         Kościół jest owczarnią, a jedyną bramą prowadzącą do niej jest Jezus  (por. J 10,7-16).Tylko wchodząc do tej owczarni można uzyskać zbawienie. W tym samym fragmencie Jezus mówi o sobie również: „Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce” (J 10,11), zapowiada również, że nastąpi dzień, kiedy będzie tylko jedna owczarnia i On będzie jednym pasterzem.

         Kościół jest również porównywany do roli Bożej (1Kor 3,9), która jest uprawiana jako winnica.(por. J 15). Powraca starotestamentalny obraz winnicy (por. Iz 5), ale w Nowym Testamencie to sam Jezus jest krzewem winnym, a członkowie Kościoła są latoroślami: Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest tym, który [go] uprawia. Każdą latorośl, która we Mnie nie przynosi owocu, odcina, a każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby przynosiła owoc obfitszy (J 15,1-2). Jak latorośl bez krzewu nie przynosi owocu, tak i człowiek nie może nic zrobić, jeśli nie trwa w Jezusie. Takie przedstawienie nawiązuje znowu do obrazu Chrystusa jako Głowy oraz Kościoła jako Jego Mistycznego Ciała.

         Porównanie Kościoła do budowli Bożej występuje często w Nowym Testamencie (np. 1Kor 3,9). Chrystus jest kamieniem, odrzuconym przez was budujących, tym, który stał się głowicą węgła (Mt 4,11). Na tym fundamencie został zbudowany Kościół. Jest on „domem Boga”, „przybytkiem Boga z ludźmi” (Ap 21,3). Członkowie Kościoła są „żywymi kamieniami”, które tworzą duchową świątynię Boga (1P 2,5).

         W Liście do Galatów Kościół nazywany jest „matką” (Ga 4,26), czyli rodzicielką wszystkich wierzących. Pojawia się również określenie Kościoła jako Małżonki Baranka w Księdze Apokalipsy św. Jana (Ap 19,7). Podobne porównanie spotykamy w Liście do Efezjan w wykładzie zasad życia domowego: Mężowie miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie (Ef 5,25).

         Po ponownym przyjściu Chrystusa, w przyszłym świecie Kościół ukaże się jako Nowe Jeruzalem, jak czytamy w Księdze Apokalipsy: I Miasto Święte - Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża (Ap 21,2).

Zakończenie

            Wspomniane wyżej obrazy Kościoła mówią o nim bardzo wiele, wskazują, że Kościół jest rzeczywistością bogatą i złożoną, której nie można uchwycić jednym obrazem czy definicją. Ale ta mnogość obrazów podkreśla również, że Kościół jest tajemnicą, ponieważ jest rzeczywistością bosko-ludzką, widzialną i niewidzialną, ziemską i niebieską, materialną i duchową.

         Jak napisał Karol Wojtyła w poemacie Stanisław, Kościół to „korzeń, który zapuszczam w przeszłość i przyszłość zarazem”.

         Ciągle na nowo i z miłością trzeba go odkrywać i pogłębiać rozumienie jego natury i misji.