11 Listopada - Narodowe Święto Niepodległości.

Dziś, 11 listopada – nasze Narodowe Święto Niepodległości – rocznica odzyskania niepodległości po długich latach zaborów i niewoli. Wspominając czas miniony trudnego wykuwania niepodległości Polski, trzeba o tym pamiętać również i dzisiaj, chociaż żyjemy już w wolnej i niepodległej Ojczyźnie. I dzisiaj musimy myśleć o odrodzeniu się naszego narodu w wielu różnych wymiarach. Chcemy w tym momencie szczególnie pamiętać o tych, którzy przelewali swoją krew i oddawali życie w obronie Ojczyzny. Na domach postarajmy się umieścić flagi narodowe.

Zapraszamy wszystkich na modlitwę za Ojczyznę.
Msze św. w piątek o godz. 6.30, 7.00, 10.00 i 18.00. 

W piątek przypada 11. rocznica ogłoszenia Biskupem Diecezjalnym Biskupa Janusza Stepnowskiego. Pamiętajmy o naszym Pasterzu w naszych modlitwach. 

W bieżącym roku Narodowe Święto Niepodległości przypada w piątek, który to dzień, zgodnie z obowiązującymi przepisami Kościoła, posiada charakter pokutny. Święto to jest obchodzone uroczyście i dlatego kierując się dobrem duchowym Wiernych oraz wychodząc naprzeciw oczekiwaniom Duszpasterzy, Ksiądz Biskup Janusz udziela wszystkim wiernym Diecezji Łomżyńskiej, a także innym osobom przebywającym w tym dniu na terenie Diecezji, dyspensy od obowiązku zachowania wstrzemięźliwości od spożywania pokarmów mięsnych. Zachęca jednocześnie do zastąpienia wstrzemięźliwości innymi formami pokuty, zwłaszcza uczynkami miłości i pobożności.

Wypominki to modlitwa za zmarłych.

Przy końcu października w kościelnych zakrystiach zaczyna się gromadzić sporo ludzi. Przychodzą do księdza, aby wręczyć mu kartkę z wypisanymi imionami i nazwiskami osób zmarłych. Potem, w trakcie nabożeństwa, ksiądz wyczytuje ich wszystkich (nieraz trwa to dobrą godzinę!) i prowadzi modlitwę w ich intencji.

To wypominki – forma modlitewnej pamięci o tych, którzy odeszli. Czytanie listy osób – czy to żywych, czy zmarłych – i kierowanie do Boga próśb w ich intencji sięga swoją historią czasów starożytnych. Istniały wtedy tzw. dyptyki, czyli tabliczki, na których chrześcijanie zapisywali imiona biskupów, dobrodziejów, męczenników czy właśnie bliskich zmarłych, aby odczytać je w czasie Mszy św.

W zakrystii naszego kościoła można zapisywać wypominki roczne, półroczne, jednorazowe i podzwonne oraz Msze św. składkowe. Można również zapisywać w dni powszednie codziennie przy nabożeństwach lub w kancelarii w wyznaczonych godzinach. Modlitwy wypominkowe odmawiane są za zmarłych przez cały rok. W listopadzie przed wszystkimi Mszami św. w niedziele. Pamiętajmy o naszych bliskich zmarłych. 

Dzisiejsze wypominki nawiązują do tej starożytnej tradycji, która kryje w sobie głęboki sens. Zapisując imiona naszych bliskich zmarłych, a następnie je czytając, wierzymy, że są oni zapisani w księdze życia, o której wspomina Apokalipsa św. Jana. Jest to księga, w której widnieją imiona zbawionych. Wypominki wyrażają więc naszą wiarę w życie wieczne i zaufanie do miłosiernego Boga, który pragnie zbawić każdego człowieka. Ta forma modlitwy mówi również o więzi, która łączy nas, żyjących na ziemi, z osobami, które są w czyśćcu, a także z tymi, którzy już są w niebie. Stanowi to wyraz jedności całego Kościoła: pielgrzymującego na ziemi, pokutującego w czyśćcu oraz triumfującego w niebie. Śmierć nas zatem nie rozdziela. Ciągle trwamy we wzajemnej miłości. My, na ziemi, pamiętamy w modlitwie o zmarłych, ponieważ chcemy, aby jak najszybciej mogli doświadczyć pełnego szczęścia przy Bogu.

W samą uroczystość Wszystkich Świętych praktykujemy wypominki jednorazowe, które są czytane w czasie różańcowej procesji na cmentarzu. Z kolei wypominki oktawalne są czytane przez oktawę (8 dni), która rozpoczyna się 1 listopada. Wtedy w kościołach wieczorem odbywa się nabożeństwo z wyczytywaniem zmarłych i modlitwą w ich intencji. Są także wypominki roczne, które czyta się w każdą niedzielę. Znicze, kwiaty, czysty grób – to wszystko wyraża naszą miłość do zmarłych. Oni jednak najbardziej potrzebują naszej modlitwy. Warto więc skorzystać z tej wielowiekowej tradycji wypominków. Gdy kiedyś spotkamy się w niebie z tymi, którzy nas wyprzedzili w ziemskiej wędrówce, pewnie dowiemy się od nich, jak bardzo nasza modlitwa im pomogła i jak bardzo są nam za nią wdzięczni.

Artykuł z portalu NIEDZIELA : Wypominki, czyli... właściwie co?

Słowo Biskupa Łomżyńskiego z okazji wspomnienia Wszystkich Wiernych Zmarłych

Drodzy Bracia i Siostry, umiłowani Diecezjanie!

            Listopadowe dni wprowadzają nas co roku w refleksję nad przemijaniem i śmiercią. Częściej niż zwykle nawiedzamy cmentarze, na których znajdują się groby naszych bliskich. Pamięć o nich, połączona z modlitwą, jest miłosierdziem, jakie czynimy wobec drogich nam zmarłych. Każda Msza św., w której Kościół modli się za nich, tradycyjne modlitwy, w których wspominamy ich imiona i nazwiska, procesje żałobne, nawiedzanie cmentarzy, troska o groby zmarłych i nasza osobista modlitwa w ich intencji jest wyrazem naszej miłości i wdzięczności wobec tych, których fizycznie z nami już nie ma. To wszystko czynimy, ufając Bożemu miłosierdziu, że Chrystus, który jest Zmartwychwstaniem i Życiem, powoła naszych bliskich zmarłych do zmartwychwstania życia (por. J 5, 29).

            Nie możemy zapominać, Bracia i Siostry, że najistotniejsza w pamięci o naszych bliskich zmarłych jest troska o ich zbawienie. Stąd tak ważne są nie tyle kwiaty i znicze, co uczynki miłosierdzia, którymi możemy wyprosić dla nich u Boga łaskę życia wiecznego. Papież Franciszek w trosce o ochronę przyrody w związku ze Światowym Dniem Środowiska wystosował przed rokiem (5 czerwca 2021 roku) następujący apel: „Potrzebujemy integralnej ekologii człowieka, która przekształci nasze style życia, naszą relację z zasobami ziemi; która zajmie się nie tylko problemami środowiskowymi, ale człowiekiem w całości, odpowiadając na wołanie biednych”. Chciałbym, abyśmy usłyszeli te słowa w kontekście naszej troski o zmarłych i ich groby. Miłosierdzie oznacza konkretny styl życia, który bardziej będzie zwracał uwagę na duszę ludzką i na jej zbawienie.

            Odpowiedzialność za cmentarze Kościoła i parafii, które w ostatnich latach mierzą się z konkretnymi wyzwaniami, takimi jak troska o środowisko naturalne, właściwa gospodarka odpadami, czystość, bezpieczeństwo oraz ich finansowe utrzymanie, powinna leżeć na sercu nam wszystkim – duchownym i świeckim. Potrzeba, abyśmy wszyscy podjęli działania w tym kierunku, aby nasze cmentarze uczynić bardziej ekologicznymi, ograniczając przy tym kupowanie sztucznych kwiatów i niezliczonych zniczy generujących niepotrzebne koszty i problemy z utrzymaniem czystości i ekologii nekropolii.

            Nic nie ma takiej wartości jak miłosierdzie wobec zmarłych oraz nasza pamięć przekuta w czyny dobra i miłości wobec potrzebujących. Tradycja katolicka zna piękne przykłady przeżywania śmierci i żałoby po bliskich, kiedy to rodzina i najbliżsi zmarłego szukali sposobności, jak przez uczynki miłosierdzia – modlitwę, post i jałmużnę, wyjednać u Boga miłosierdzie i zbawienie dla zmarłego. Godną pochwały jest praktyka, którą dzisiaj możemy spotkać w niektórych wspólnotach parafialnych w naszej diecezji: przy okazji uroczystości pogrzebowych zamiast kwiatów zbierane są ofiary do puszki, które następnie przekazywane są na rzecz chorych i cierpiących znajdujących się w hospicjach czy domach pomocy społecznej. Pięknym dziełem miłosierdzia okazałaby się stała taka praktyka w naszej diecezji, do czego szczerze Was, Bracia i Siostry, zachęcam i zapraszam. Będzie to nasz pozytywny wkład w integralną ekologię człowieka – poszanowanie środowiska, troska o zbawienie człowieka oraz miłosierdzie czynione wobec biednych.

            Niech listopadowe dni będą dla każdego z Was, drodzy Diecezjanie, czasem kształtowania wyobraźni miłosierdzia, a modlitewna więź z naszymi bliskimi zmarłymi niech zaowocuje łaską ich zbawienia.

+ Janusz Stepnowski

   Biskup Łomżyński

Łomża, dnia 28 października 2022 r.

N. 984/2022

Ciastko św. Wincentego - 25 września 2022

25 września po Mszy św. na terenie przy kościele odbył się kiermasz ciast pod nazwą „Ciastko św. Wincentego.

Serdecznie dziękujemy wspólnotom parafialnym, a także wszystkim parafianom i gościom, którzy włączyli się w tą inicjatywę.

Zebrane ofiary będą przeznaczone na pomoc dla ubogich z naszej parafii. Całą akcję organizują Siostry Miłosierdzia. Przy tej okazji warto przypomnieć, że w naszej parafii wiele rodzin żyje w trudnej sytuacji materialnej, świadczą o tym zgłoszenia o pomoc materialną do Parafialnego Zespołu Caritas, który działa w naszej parafii od 2005 r.

Z ofiar wiernych – z tej puszki, która jest pod chórem pomagamy także finansowo rodzinom o małych dochodach na leki, żywność, opłaty związane z utrzymaniem mieszkania. Udzielamy też pomocy doraźnej. To wszystko możemy czynić dzięki ofiarności parafian i ludzi dobrej woli. Przy tej okazji dziękujemy osobom zaangażowanym i pracującym w Parafialnym Zespole Caritas wraz z Siostrą Emilią.

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny - 15 sierpnia

W poniedziałek Uroczystość Wniebowzięcia NMP. W Polsce ta uroczystość jest znana i obchodzona jako święto Matki Bożej Zielnej. Na liturgię do kościoła przynosimy bukiety ziół, kwiatów i warzyw, które zostaną tu pobłogosławione. Sam gest błogosławienia jest okazją do wychwalania Stwórcy za wszelkie otrzymane dary. Jest także prośbą, aby błogosławiona rzecz zawsze przypominała o Bogu i Jego dobroci, o Bożej opiece. Dlaczego właśnie w tę uroczystość w kościele błogosławimy zioła i kwiaty? Bo dziękujemy za dar pierwszych zbiorów właśnie w dniu, w którym osiąga pełnię zbawienia Maryja – Najdojrzalszy Owoc odkupionej ludzkości. Ofiarujmy Jej nasze serca i codzienny trud przybliżania się do Boga. Przecież na wzór Maryi mamy starać się być ludźmi wniebowzięcia – tymi, którzy świadomie i zdecydowanie podążają ku Niebu.

Prawdę wiary o tym, że Maryja po ziemskim życiu z ciałem i duszą została wzięta do chwały niebieskiej i wywyższona przez Boga jako Królowa, ogłosił papież Pius XII w 1950 roku.

Jedną z trzech największych uroczystości maryjnych - Wniebowzięcie NMP - świętujemy 15 sierpnia. Obchodzona już od V wieku tajemnica wzięcia Maryi do nieba z ciałem i duszą została 1 listopada 1950 r. potwierdzona przez Piusa XII jako dogmat wiary.

W Polsce i wielu krajach europejskich dzień ten jest często nazywany świętem Matki Bożej Zielnej. W kościołach święci się wówczas zioła, kwiaty i snopy dożynkowe. W sanktuariach maryjnych gromadzą się wielkie rzesze pielgrzymów. Na Jasną Górę przybywa ich corocznie kilkaset tysięcy.

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny jest świętem znanym w Polsce jako święto Matki Boskiej Zielnej. Obchodzone jest w Kościele katolickim od V wieku n.e.. Wniebowzięcie Maryi Panny jest uznawanym dogmatem w Kościele katolickim i stanowi przedmiot wiary dotyczący wzięcia do nieba Marii, wraz z jej ciałem oraz duszą.

Papież Pius XII 1 listopada 1950 roku w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus powiedział: „...powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła i Naszą, ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej”. Orzeczenie zostało wypowiedziane w bazylice św. Piotra w obecności około 1600 biskupów i ogromnej rzeczy wiernych. Od tej pory kult Maryi Wniebowziętej w kościele Katolickim stanowi ważny przedmiot wiary. Na całym świecie zbudowano wiele świątyń pod wezwaniem Matki Bożej Wniebowziętej. Motyw wniebowstąpienia Marii stał się częstym elementem sztuki artystycznej i pojawiał się zarówno w malarstwie jak i rzeźbie. Co ciekawe, nawet władcy oddawali swoje państwa pod opiekę Maryi Wniebowziętej (na przykład król Węgier - św. Stefan).

W polskiej tradycji święto Matki Bożej Zielnej związane jest ze święceniem roślin. Zwyczaj zgodny jest z podaniem głoszącym, że Apostołowie zamiast ciała Marii, odnaleźli kwiaty. W tradycji ludowej nadal wierzy się, że zioła otrzymują moc leczniczą za pośrednictwem Matki Bożej Zielnej. Rolnicy w tym Dniu składają podziękowania Bogu za otrzymane plony.

Dzień 15 sierpnia jest także rocznicą "Cudu nad Wisłą", czyli zwycięstwa wojska polskiego nad sowieckimi hordami w 1920 r. i ocalenia Europy od zalewu bolszewizmu. Czciciele Maryi w Polsce przypisują je szczególnemu wstawiennictwu Matki Bożej. W tym dniu w latach 1923-47 i ponownie od 1992 Wojsko Polskie obchodzi swoje święto.